Navigacija

Jelica Belović Bernadžikovska

Pseudonimi Ljuba T. Daničić, Jelica, Jele, Jasna, Hele, teta Jelica, Mlada gospoja Ana, Bianca, B., Bianche, Bianchi, Bianka
Suprug Janko Bernadzikowski
Datum rođenja 25. februar 1870.
Datum smrti 30. jun 1946.
Veze

Personal Situation Sr Lat

Jelica Belović Bernadžikovska  je rođena 1870. godine u Osijeku, gde je završila osnovnu školu. Nižu gimnaziju završava u Đakovu. Bila je učenica  zavoda Josipa Juraja Štrosmajera, a školovala se i u Zagrebu, Beču i Parizu.  U Mostaru se upoznala sa Poljakom Jankom Bernadžikovskim, službenikom Okružnog suda, za koga se 1896. godine udala. Ostala je udovica sa jednim sinom tokom Prvog svetskog rata. Umrla je u Novom Sadu.  

Mesto rođenja Osijek
Mesto boravka Austrija, Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Francuska i Srbija
Mesto smrti Novi Sad
Nacionalnost hrvatska
Maternji jezik nemački i srpski
Bračni status Razvedena
Broj dece 1
Pol dece M
Obrazovanje pohađala školu

Professional Situation Sr Lat

Ukupan rad Jelice Belović Bernadžikovske može se podeliti na tri segmenta – pedagoški, etnografski i književni. Kao učiteljica je radila u Zagrebu, Rumi, Osijeku, Mostaru, Sarajevu. U Banja Luci je bila upraviteljica više devojačke škole. Zbog problema sa austrougarskim vlastima penzionisana je 1908. godine. U nastavu se vratila 1918. godine, u trgovačkoj školi u Sarajevu.

 U Zagrebu je, 1907. i 1908. uredila dva muzeja – etnografski i obrtničko-umetnički. U Pragu je 1910. godine priredila izložbu „Srpska žena”.  Još 1907. je objavila Srpski narodni vez i tekstilnu ornamentiku, a etnografsko istraživanje nastavlja i po povratku u Sarajevo. Vrhunac tog segmenta njenog rada jeste knjiga o kulturnoj istoriji Južnih Slovena koju je objavila na nemačkom jeziku pod imenom Jasna Belović, 1927. godine u Drezdenu.

Posebno je zanimljiva saradnja sa čuvenim folkloristom, pripovedačem i seksologom Fridrihom Salomom Krausom u njegovom godišnjaku Antropofiteja (Antropophitea) (izlazio u Lajpcigu od 1904-1913, ukupno 10  svezaka).

U istraživanju ženske književnosti Jelica Belović zauzima posebno mesto pre svega jer je uredila publikaciju Srpkinja za 1913. godinu kao presek istorije  intelektualnog rada Srpkinja. Publikacija obuhvata portrete više od 50 učiteljica, književnica, dobrotovorki i intelektualki. Uvodni tekst, nepotpisan ali nesumnjivo iz njenog pera, „Žene i književnost”, bavi se uzrocima odsustva žena u književnoj sadašnjosti i istoriji i postavlja pitanja koja će Virdžinija Vulf 1929. godine obraditi u čuvenom eseju Sopstvena soba. Zbog te publikacije, i poznatih uverenja o južnoslovenskom jedinstvu, Jelica Belović Bernadžikovska je morala da napusti Sarajevo i ode u Osijek, gde je ostala do 1917. godine, kada se vraća u Sarajevo, gde je postala urednica lista Narodna snaga.

U Bibliografiji knjiga ženskih pisaca štampanih u Vojvodini, Srpbiji, Južnoj Srbiji i Crnoj gori do svršetka godine 1935, objavljenoj u Beogradu 1936, nabrojano je 20 njenih antropoloških, pedagoških i etnografskih radova, dok je u knjižici Pedeset godina života i rada (Novi Sad, 1936) navedeno više od 40 knjiga  i većih publikacija, uz veliki broj pojedinačnih članaka.     

Dr Tihomir Đorđević je uporedio značaj njenog etnografskog rada sa delom Vuka Karadžića i Jovana Cvijića.

Profesija etnografkinja, urednica časopisa, naučnica, književna kritičarka, autorka tekstova za časopise i učiteljica/nastavnica/guvernanta
Jezici na kojima je pisala nemački i srpski
Članstva redakcijskih odbora

Radovi

Monografije

Članci i drugi sastavni delovi

Serijske publikacije

Recepcija

Recepcija tokom života autorke

Recepcija nakon njene smrti