Jelica Belović Bernadžikovska

3.jpg
Ime i prezime Jelica Belović Bernadžikovska
Pseudonimi Bianca, B., Bianche, Bianchi, Bianka, Jelica, Jele, Jasna, Hele, teta Jelica, Mlada gospoja Ana i LJuba T. Daničić
Prezime supruga i druga imena Bernadzikowski
Datum rođenja februar 25, 1870
Datum smrti jun 30, 1946
Zemlja Srbija
Jezik nemački i srpski
Veb adresa http://neww.huygens.knaw.nl/authors/show/3747

O njenoj privatnoj situaciji

Jelica Belović Bernadžikovska  je rođena 1870. godine u Osijeku, gde je završila osnovnu školu. Nižu gimnaziju završava u Đakovu. Bila je učenica  zavoda Josipa Juraja Štrosmajera, a školovala se i u Zagrebu, Beču i Parizu.  U Mostaru se upoznala sa Poljakom Jankom Bernadžikovskim, službenikom Okružnog suda, za koga se 1896. godine udala. Ostala je udovica sa jednim sinom tokom Prvog svetskog rata. Umrla je u Novom Sadu.  

Mesto u kom je rođena Osijek
Mesto/a u kom/kojim je živela Austrija, Bosna i Hercegovina, Hrvatska, Francuska i Srbija
Mesto u kom je umrla Novi Sad
Nacionalnost srpska
Maternji jezik srpski i nemački
Bračni status razvedena/udovica
Broj dece 1
Pol deteta (dece) M
Obrazovanje pohađala školu

O njenoj profesionalnoj situaciji

Ukupan rad Jelice Belović Bernadžikovske može se podeliti na tri segmenta – pedagoški, etnografski i književni. Kao učiteljica je radila u Zagrebu, Rumi, Osijeku, Mostaru, Sarajevu. U Banja Luci je bila upraviteljica više devojačke škole. Zbog problema sa austrougarskim vlastima penzionisana je 1908. godine. U nastavu se vratila 1918. godine, u trgovačkoj školi u Sarajevu.

 U Zagrebu je, 1907. i 1908. uredila dva muzeja – etnografski i obrtničko-umetnički. U Pragu je 1910. godine priredila izložbu ”Srpska žena”.  Još 1907. je objavila Srpski narodni vez i tekstilnu ornamentiku, a etnografsko istraživanje nastavlja i po povratku u Sarajevo. Vrhunac tog segmenta njenog rada jeste knjiga o kulturnoj istoriji Južnih Slovena koju je objavila na nemačkom jeziku pod imenom Jasna Belović, 1927. godine u Drezdenu.

Posebno je zanimljiva saradnja sa čuvenim folkloristom, pripovedačem i seksologom Fridrihom Salomom Krausom u njegovom godišnjaku Antropofiteja (Antropophitea) (izlazio u Lajpcigu od 1904-1913, ukupno 10  svezaka).

U istraživanju ženske književnosti Jelica Belović zauzima posebno mesto pre svega jer je uredila publikaciju Srpkinja za 1913. godinu kao presek istorije  intelektualnog rada Srpkinja. Publikacija obuhvata portrete više od 50 učiteljica, književnica, dobrotovorki i intelektualki. Uvodni tekst, nepotpisan ali nesumnjivo iz njenog pera, ”Žene i književnost”, bavi se uzrocima odsustva žena u književnoj sadašnjosti i istoriji i postavlja pitanja koja će Virdžinija Vulf 1929. godine obraditi u čuvenom eseju Sopstvena soba. Zbog te publikacije, i poznatih uverenja o južnoslovenskom jedinstvu, Jelica Belović Bernadžikovska je morala da napusti Sarajevo i ode u Osijek, gde je ostala do 1917. godine, kada se vraća u Sarajevo, gde je postala urednica lista ”Narodna snaga”.

U Bibliografiji knjiga ženskih pisaca štampanih u Vojvodini, Srpbiji, Južnoj Srbiji i Crnoj gori do svršetka godine 1935 , objavljenoj u Beogradu 1936, nabrojano je 20 njenih antropoloških, pedagoških i etnografskih radova, dok je u knjižici Pedeset godina života i rada (Novi Sad, 1936) navedeno više od 40 knjiga  i većih publikacija, uz veliki broj pojedinačnih članaka.     

Dr Tihomir Ostojić uporedio je značaj njenog rada sa delom Vuka Karadžića i Jovana Cvijića.

Profesija/e i druge aktivnosti autorka tekstova za časopise, književna kritičarka, učiteljica/nastavnica/guvernanta, urednica časopisa, naučnica i Etnografkinja
Jezik (jezici) na kojima je pisala srpski i nemački
Članica redakcijskih odbora

Radovi ove autorke

Monografije

Članci i drugi sastavni delovi

Serijske publikacije

Autorke koje je čitala